Szukam pracy ze znajomością języka obcego...
	czeskiego
	niemieckiego
	francuskiego
	rosyjskiego
	angielskiego
	włoskiego
	węgierskiego
	hiszpańskiego

Studia: Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych (UW)

Praca: Product Manager

·        przygotujcie solidne oszczędności, aby móc przetrwać minimum 6 miesięcy i uniknąć tymczasowej pracy fizycznej;

·        sprawdźcie swój angielski w ogniu walki. Przyjedźcie tutaj na 2 tygodnie, rozmawiajcie z ludźmi, czytajcie gazety, podsłuchujcie rozmowy w metrze, czytajcie i brukowce i The Economist. Ja osobiście na początku brukowce uważałam za trudniejsze, ponieważ używały więcej idiomów i kolokwializmów, których nie uczono na kursach w Polsce. Dla tych, co już są na miejscu, doszlifowywanie angielskiego powinno być priorytetem;

·        podejmijcie studia podyplomowe. Tutaj większość zawodów ma swoje ‘izby’ np. marketing ma The Chartered Institute of Marketing. Te izby mają swoje kwalifikacje ustalające standardy w branży. One dają dobre uwiarygodnienie dla pracodawcy. Odejmijcie sobie od ust, weźcie pożyczkę i skończcie wiarygodne studia podyplomowe;

·        nie ograniczajcie kontaktów tylko do środowisk polonijnych. Networking jest tutaj dość istotny;

·        jeśli już jesteście na miejscu, nie poddawajcie się. Podejmijcie stanowiska za niższe wygrodzenie, o ile są one w zgodzie z zaplanowana ścieżką kariery. Np. jeśli w Polsce pracowaliście jako brand manager, tutaj może trzeba będzie zacząć jako marketing assistant za £18 000. Pierwsza praca jest najtrudniejsza. Po 6 miesiącach można awansować albo przenieść się do innego pracodawcy. Pierwsze brytyjskie doświadczenie uwiarygodni to polskie i umożliwi dalszą karierę. Zatrudnienie osób z Europy Środkowowschodniej to ryzyko - tak mówili mi konsultanci renomowanych firm pośrednictwa pracy. Dla nich ciągle jeszcze przychodzimy znikąd.

Czy znasz osoby, które znają kilka języków obcych i wykorzystują je w pracy zawodowej?  
W Wielkiej Brytanii? Tu nikt nie zna obcych języków poza obcokrajowcami.  Czy mogłabyś opowiedzieć jakąś anegdotę związaną z pracą w Anglii, dotyczącą np. różnic kulturowych, innego podejścia do pracy czy znajomości języka angielskiego?  
Pracuję w firmie produkującej materiały budowlane. Mój szef jest w moim wieku. Poprosił mnie kiedyś, żebym mu pomogła uporządkować nasz magazynek marketingowy po całodziennym testowaniu prototypu nowego produktu. To były narzędzia i płyty sufitowe - duże, kurzące się i nieporęczne. W Polsce, nawet jak niosłam małą i lekką paczkę z recepcji, koledzy zazwyczaj albo oferowali pomoc albo wręcz wyrywali mi ją, żebym, jako kobieta, nie dźwigała. Jakie było moje zdziwienie kiedy mój szef wskazał na pudło ciężkich narzędzi i powiedział, żebym zaniosła je w inne miejsce. Ja w szpilkach, biurowa spódniczka, koszula i spinki do mankietów, pełen biurowy rynsztunek. Myślałam, że żartuje. Potem, że jest na mnie zły i w ten sposób mnie ‘karze’. Minęły dobre 2 sekundy zanim ‘przepracowałam’ sobie to w głowie i zdałam sobie sprawę, że dla niego, Anglika, to normalne. Potem tata mojego partnera wytłumaczył mi, że w latach 80 mężczyźni musieli zmienić swoje podejście do kobiet, ponieważ np. przepuszczanie kobiety w drzwiach zaczęło być uznawane za obraźliwe. Kończąc wypowiedź o byciu dżentelmenem w Anglii nazwał mnie old-fashioned. Dlatego polecenie szefa było dla mnie naprawdę szokiem! Dziś się z tego śmieję. W jakich zawodach pracują Pani znajomi - Polacy? Czy zna Pani kogoś kto odniósł niesamowity sukces? Może Pani jest taką osobą?  
Niesamowity sukces zależny od definicji. Jeśli startuje sie z pułapu kelnerki, z angielskim ledwo wystarczającym na odróżnienie a cup of tea od cappuccino, to po kilku latach powrót do zawodu albo zdobycie pierwszej dobrej pracy jest niesamowitym sukcesem. Przełamanie stereotypu jest nim również. Moja dobra znajoma (z jednej klasy z liceum) pracuje jako event manager w jednej z fundacji i organizuje imprezy na ponad 1000 osób, również z odziałem tutejszych celebrytów. Przyjechała świeżo po studiach i swoje jako kelnerka odpracowała. Moja inna znajoma zdobyła tutaj licencjat i znalazła zatrudnienie w policji. Poza tymi dwoma przypadkami, ludzie z jakimi się zetknęłam, zadowalają się prostymi pracami, nie inwestując w edukację czy naukę języka niestety. Bez tego ani rusz.   Właśnie zarobki profesjonalistów, biorąc pod uwagę koszty życia, wcale się tak nie różnią. Ja nie czuję, że zarabiam dużo lepiej niż Polsce. Ot, jak to mówią comfortably well-off. Jednak tutaj jest większe poczucie wolności. Nikt nie pyta mnie o moje osobiste życie tzn. kiedy wyjdę za mąż i kiedy będę miała dzieci (w Polsce, w mojej pierwszej pracy, ciągle mnie o to pytano). Tutaj byłoby to duże faux pas. Nikogo nie dziwi, że mając lat 30 i więcej idzie się na imprezę czy do knajpy. Nikt nie kładzie się do trumny po założeniu rodziny czy przekroczeniu pewnego wieku. W lokalnym pubie panie w wieku mojej babci popijają piwko i pląsają do dźwięków karaoke. Oferta kulturalna i hedonistyczno-imprezowa jest znacznie szersza. Także obsługa klienta jest o niebo lepsza! Wszyscy uśmiechnięci i pomocni. Nawet jeśli to sztuczny marketingowy uśmiech, to zazwyczaj dobrze udawany i nikt na mnie nie warczy gdy chce coś załatwić. Stąd jest bliżej. Bilet do Hiszpanii czy Hong-Kongu z Londynu kosztuje taniej niż z Warszawy. Nawet British Airways latają za mniejsze pieniądze do Polski niż LOT. Czego Polce brakuje w Anglii?  
Brakuje mi wszystkiego. Znajomych, przyjaciół, rodziny, tego poczucia wspólnoty, z którego nie zdawałam sobie sprawy, kiedy mieszkałam w Polsce. ‘Żadne żaby nie grają tak pięknie jak polskie’ i 'niech mnie Zosia o wiersze nie prosi, bo kiedy Zosia do Ojczyzny wróci, to każdy kwiat...' (aż nie wierzę że aż tyle pamiętam!)Tego czegoś - takiego spoiwa, które sprawia, ze tam jest mój dom, moja kultura, historia, wieki tradycji, złej czy dobrej (to nie ważne). One mnie ukształtowały i nigdy się tego nie pozbędę. To jest jak druga skóra. Może to sentymentalne, ale naprawdę czuję, że Polska jest moim domem. Czy kryzys gospodarczy wpłynął na zatrudnienie Polaków w UK? Jeśli tak, jak przetrwać taki trudny czas?  
Wpłynął na zatrudnianie wszystkich, nie tylko Polaków. Pierwszy raz od lat Anglicy zgadzali się pracować poniżej swoich kwalifikacji i za mniejsze pieniądze. Wielu z nich straciło pracę. Siłą rzeczy emigrantom, którzy zawsze muszą udowadniać, że są czegoś warci, było ciężko. Wszyscy pracownicy różnych agencji pracy, z którymi rozmawiałam, powtarzali, że rynek w latach 2008 – 2009 był bardzo trudny. Co sądzisz o powrotach do kraju? Ciągle wiele osób wyjeżdża do Anglii, żeby zarobić i wraca do Polski inwestując w swój własny biznes lub nieruchomości.  
Gdybym miała gwarancję, że bez problemu znajdę prace, taką jaką wykonywałam przed wyjazdem, że moje tutejsze studia podyplomowe i doświadczenie będą atutem, wróciłabym bez namysłu. Ja po prostu tęsknię. Jednak nie chcę ponownie przechodzić przez etap szukania pracy, pisania CV i stresu. Czytam, że dla polskich firm (filii tych międzynarodowych) co zabawne, 'brytyjski rynek jest inny i nie będę się orientować w specyfice polskiego rynku'. Trochę się czuję jak 'Cudzoziemka' Kuncewiczowej - nigdzie już nie będąca u siebie.   Rozumiem tych co wracają. Mniej więcej po 3 latach zaczyna się silna tęsknota. To jest trochę jak z paleniem papierosów. Rzucasz i wszystko wydaje się ok, a po kilku latach nałóg wraca, jakby to było wczoraj.   W nieruchomości warto inwestować, tak sądzę, ale należałoby spytać specjalistę od tego rynku. Co do zakładania firm – fakt przebywania za granicą z nikogo przedsiębiorcy nie zrobi. Owszem, pewne procesy i standardy można podpatrzeć i znaleźć niszę jeszcze nie wykorzystaną w Polsce. Jednak trzeba sobie dobrze to przemyśleć i profesjonalnie podejść do sprawy z biznes planem. Stracić oszczędności kilku lat pracy jest łatwo i słyszałam już o takich przypadkach.
Wywiad: Grupa LinguaJob.pl

Linguajob.pl on Facebook